سلام بر همه دوستان بزرگوار

 آقا جان خدا بد نده یه روز شب جمعه ای کارتون بیفته به اورژانس یه  بیمارستانی ...میگی خوب اتفاقه!... منم قبول دارم اما از بد شانسی آدمه که همچین روزی که فرداش تعطیله! کارش به اورژانس بیفته

 (وضعیت اورژانسی میگم ها.... مریضی نه)

 چون بلاخره مریضی رو با مسکنی یا چیزی میشه یه کاریش کرد اما مسئله اگر حاد باشه چی؟......... دیگه حتما باید بری بخوابی اورژانس بگذریم که از بخت بد ما........همچین شتری اومد دم درخونمون خوابید یه سنگی خوشش اومد وشب جمعه ای خواست از کلیه ما خداحافظی کنه ودل از خانه گرم ونرمش بکنه وتشریف بیاره بیرون نمیدونم تا بحال سنگ کلیه دفع کردین یا نه خدا نصیب هیچ گرگ بیابون هم نکنه چاره چی بود  با برادرم حدود ساعت 8 شب رسیدم اورژانس بیمارستان امام خمینی. خوب اونجا همراه لازم دارید یعنی تو اورژانس اگه همراه نداشته باشی کسی حتی بالا سرت هم نمیاد. برادرم را فرستادن دنبال تهیه لوازم مورد نیاز مثل سوند و....

جالبه که تو اورژانس بیمارستا ن همه وسایل مورد نیاز و اورژانسی باید توسط همراه مریضو اونم از داروخانه های بیرون تهیه بشه بعد یه ساعتی برادرم با وسایل برگشت و نیم ساعتی هم طول کشید تا پرستاری بیاد بالای سرمان اما  از اونجایی که سنگ تو مجرای گیر کرده بود  اقدامات اولیه جهت تخلیه مثانه کارگر نیفتاد (گذشته از درد دفع سنگ کلیه عدم دفع ادرار هم باعث برگشت اون بطرف کلیه ها میشود که خود باعث خطرات وتحمل دردی مضاعف و زیادیست)

 تا ساعت 11شب ازدکتر خبری نبود والتماس ودرخواستهای ماهم بجایی نمیرسید تا اینکه یه رزیدنت ارولوژی اومد بالا سرمون. تلاش چندین باره اش  برای کار گذاری سوند هم بجایی نرسید در هر حال مجبور شد شکم بنده را با یه آنژیو کت سوراخ کنه تا بلکه بتواند مثانه را خالی کند البته این یکی تلاشش  نتیجه موقتی داشت ومن توانستم بعد از چند ساعت تحمل فشار کمی نفس تازه کنم بنده خدا رزیدنت دستور های از بابت رفتن به اتاق عمل اونم ساعت 8  صبح داد ورفت به اصرا من برادرم شب تو اورژانس نموند چون فکر میکردم آنژی کار خودش تا صبح میکنه ومشکلی هم پیش نمیاد.

 اما همانطور که شنیدید این راحتی موقتی بود چون با جمع شدن مثانه در عمل آنژی ازجدار مثانه جدا شد وعملا کاربرد خودش را از دست داد .حدود ساعت 2شب مجددا درد برگشت بناچار دوباره از پرستارها خواهش کردم برای رفع دردم کاری بکنند اما سفارش آنها فقط دعوت به تحمل بود.

(آخه یکی نیست به اینا بگه مرد حسابی اگه قرار بود این درد و تحمل کنم چرا اومدم بیمارستان؟ میموندم همون خونه درد را تحمل میکردم)

دریغ از حتی یک عدد قرص یا آمپول مسکن ساعت 8 صبح خبری از دکتر واتاق عمل نبود هر چه گفتم دکتر خودش گفته صبح باید مرا به اتاق عمل ببرید اظهار بی اطلاعی کردند. گفتند دکتر ساعت 10 میاد اما اون ساعت هم از دکتر خبری نبود بیچاره برادرم که اومده بود همراه باشد هم از حرفای پرستارها چیزی گیرش نمی آمد تا اینکه بلاخره قرار شد ما را ببرند اتاق عمل سرتان  را درد نیاورم تا مرا بگزارند روی تخت اتاق عمل سنگ خودش جابجا شد وهمراه درد بسیار شدیدی با پاره کردن مجرای دفع شد و وضعیت اتاق عمل هم بهم ریخت  وآن شد که نباید میشد به هر حال به اسم عمل نا موفق ما را به علت زخم ایجاد شده در مجاری اداری حدود 3 روزی بستری کردند تو بخش البته خیلی خلاصه نوشتم چون خیلی مسائل هم اتفاق افتاد که خارج از حوصله این پسته .

 حال نیمدانم چطور باید از این وضعیت اورژانس شکایت کرد و آیا اصلا شکایت تنها راه چاره است ؟ جالب بود که رزیدنتهای دکتر معالج با چه منتی میگفتند که بلاخره راه را باز کرده اند منکه منظورشان را از راه متوجه نشدم کدوم راهو باز کردند

 اینجا بود که بیاد سریال پرستاران شبکه یک افتادم و ناخواسته

 اورژانس اونها را با اورژانس خودمان مقایسه کردم بگذریم که تو فیلم چقدر واقعیت کشور تهیه کننده این سریال بیان شده یانه ولی تنها دعایی که بخاطرم رسید این بود که خدا هیچ کس را قسمت این اورژانس بیمارستان امام خمینی ارومیه نکند.

اما جالب بود که روز بعد از مرخصی هم که دکتر هیچ نظری نداده بود و مثلا ما را با حال رضایت بخش مرخص کردند و ما هم رفتیم سر کلاس نشستیم .نتیجه آن بود که دوباره تو اورژانس همون بیمارستان بستری شدیم وحدود 6 ساعتی هم دوباره مهمان آنها بودیم اما ایندفعه با اون روز تعطیلی خیلی فرق میکرد  به همین خاطر دعایم را اصلاح میکنم که خدا هیچ کس را محتاج اورژانس نکند واگر هم میکند روز تعطیلی محتاجش نکند الهی آمین

نوشته شده توسط

م  ع  ر

سلام بر همه عزیزان

چون قصه ناب خوانده بودم

عقل از سر خویش رانده بودم

در راه تو ای عزیز هستی

جان را بخطر رسانده بودم

من لحظه به لحظه تا سپیده

با یاد غم تو مانده بودم

آوای تو غمگنانه تر بود

این غم به کسی نداده بودم

من وسعت غصه ستاره

از شبنم گل شنیده بودم

یا شور شکفته بر لبت را

در چهره نور دیده بودم

شبها که ستاره شاهدم بود

همراه تو تا سپیده بودم

من چشم تر تو دیده بودم

اندوه غمت چشیده بودم

رازی که به دلشکسته گقتی

بر محرم دل سپرده بودم

رامین تو سخن نگفته بودی

من داغ دل تو خوانده بودم

خوب اینم یه شعر تازه از خودم امیدوارم نظر یادتون نره

نوشته شده توسط

م   ع   ر

              سلام بر همه عزیزان